
Wishcycling: waarom 'misschien recyclebaar' afval in de bak juist averechts werkt
Die hoopvolle worp van een vette pizzadoos in de recyclingbak is niet onschuldig. Je verkleint er juist de kans mee dat je hele bak gerecycled wordt.
Ik zag mijn recyclingbak vroeger als een soort tweedekansmachine. Twijfel of iets gerecycled kon worden? Erin ermee, want iemand bij de verwerker zou het toch wel uitzoeken? Fout, en dan bedoel ik vol overtuiging en flink kostbaar fout. Er blijkt zelfs een naam te bestaan voor precies dit gedrag, en die is niet bepaald vleiend: wishcycling.
Wishcycling is eigenlijk precies wat het klinkt. Je gooit iets in de recyclingbak omdat je hoopt dat het gerecycled kan worden, niet omdat je zeker weet dat het kan. Collins English Dictionary vat het samen als iets in een bak gooien "zonder zeker te weten dat het echt recyclebaar is." Op het moment zelf voelt het verantwoordelijk. Maar volgens zo'n beetje iedereen die beroepsmatig met afval bezig is, is het een van de grootste problemen in het hele recyclingsysteem.
De cijfers zijn erger dan je denkt
Nu wordt het ongemakkelijk. Schattingen van de vervuiling in Amerikaanse recycling, dus het percentage spullen in de bak dat er niet in hoort, komen uit op zo'n 25 procent: ongeveer één op de vier dingen die je erin gooit, is waar jij woont eigenlijk niet recyclebaar. In sommige steden ligt de vervuiling op 40 procent of hoger. En het probleem staat ook niet stil: tien jaar geleden lag de vervuiling rond de 7 procent en sindsdien is die gestaag gestegen, met wishcycling als een van de belangrijkste oorzaken.
Waarom is dat zo'n big deal? Omdat recycling niet per item werkt, maar per lading. Als een vrachtwagen vol bakken uit jouw buurt bij een sorteerinstallatie aankomt, kan niet-recyclebare troep tussen de goede spullen de hele lading vervuilen. Een vette pizzadoos, een plastic tas, een tuinslang: het kan allemaal de sorteermachines verstoppen die gemaakt zijn voor schoon papier, metaal en hard plastic. Als de vervuiling erg genoeg is, zijn medewerkers extra tijd en werk kwijt aan het uitzoeken, wat de kosten opdrijft, en soms geven installaties het gewoon op en gaat de hele lading naar de stort. Jouw goede bedoelingen en de écht recyclebare melkflessen van je buren gaan dan samen ten onder.
Toch is het niet echt jouw schuld
Voordat je je schuldig gaat voelen: afvalexperts zijn er vrij duidelijk over dat wishcycling voortkomt uit verwarring, niet uit slordigheid. De Solid Waste Division Manager van Orange County zei het simpel: mensen vinden het belangrijk en willen recyclen, maar vaak weten ze niet goed wat er eigenlijk geaccepteerd wordt. Een deel van de schuld ligt bij decennia aan vage recyclingpijltjes op plastic, waardoor alles recyclebaar leek, ook als lokale installaties het meeste niet konden verwerken. En een deel komt doordat de regels enorm verschillen: wat jouw stad accepteert, kan totaal anders zijn dan in de gemeente ernaast, dus niemand kun je echt kwalijk nemen dat hij verkeerd gokt.
Er zit ook een psychologische valkuil in. De meesten van ons horen al sinds de basisschool dat recyclen de verantwoorde, planeetvriendelijke keuze is, dus iets 'weggooien' voelt als falen. Het in de recyclingbak gooien voelt dan als een kleine overwinning, ook als we niet zeker weten of het erin hoort. Dat hoopvolle schouderophalen en gooien is wishcycling in zijn puurste vorm, en het komt opvallend vaak voor, zelfs bij mensen die het echt goed willen doen.
De oplossing is niet ingewikkeld, maar je moet wel een gewoonte doorbreken. Het echte motto van de afvalbranche, dat recyclingcoördinatoren steeds weer herhalen, is: "bij twijfel, gooi het weg." Dat klinkt tegenstrijdig als je bent opgegroeid met het idee dat meer recyclen altijd beter is, maar het is juist andersom. Eén vervuilde lading helpt niemand, terwijl een kleinere, schonere lading met echt recyclebaar materiaal wél verwerkt wordt en iets nieuws wordt.
In de praktijk betekent dat: check de lijst van je eigen gemeente in plaats van te gokken, want wat geaccepteerd wordt verschilt per stad en zelfs per wijk. Houd vet of met eten besmeurd karton en versnipperd papier uit de bak, want zelfs papier dat wel recyclebaar is, wordt minder waard als er olie of kruimels op zitten. En gooi nooit plastic tasjes of folie in je bak aan de straat: dat zijn een van de meest voorkomende en schadelijkste wishcycle-items, omdat ze in de sorteermachines verstrikt raken, terwijl de meeste supermarkten ze gewoon terugnemen voor aparte recycling.
Wat thuis echt helpt
Als je recyclingroutine thuis vooral op gevoel gaat, is een simpele oplossing om duidelijke labels op je bakken te plakken, zodat iedereen in huis of op kantoor op dezelfde manier sorteert in plaats van elke keer anders te gokken. Een simpele stickerset die uitlegt wat waar hoort, neemt de onduidelijkheid weg die tot wishcycling leidt, want veel vervuiling ontstaat gewoon doordat mensen niet zeker weten welke bak waarvoor is. Een oplossing van vijf dollar voor een écht duur probleem.
De eerlijke, wat onbevredigende waarheid over wishcycling is dat minder doen voelt als slechter doen, terwijl het juist andersom is. Recycling is geen wens, het is een productieketen, en die heeft schone input nodig om te werken. Dus sta je de volgende keer boven de bak met iets twijfelachtigs in je hand? Het beste wat je kunt doen voor de echte recyclebare spullen daarin, is dat ene ding gewoon bij het restafval gooien. Niet heel glamoureus, maar het is echte duurzaamheid: niet de soort die lekker voelt, maar de soort die echt werkt.
Haal Recycling Rules Recycling Bin Sticker Set in huis
Advertentie, affiliatelink: wij ontvangen een commissie, jouw prijs blijft hetzelfde.
Shop bij AmazonVond je dit wat? Er zijn nog 10 swaps.
De gratis checklist dekt keuken, badkamer en boodschappen. Elke swap net zo grondig onderzocht als deze.