Reclamepost heeft een echte CO2-voetafdruk, en "ik recycle het" lost dat niet op
Je reclamepost recyclen voelt verantwoord, maar de echte oplossing zit vóórdat het ooit in je brievenbus belandt. Dit werkt wél.
Ik was vroeger best zelfvoldaan over mijn aanpak van reclamepost. Creditcardaanbieding op de mat, ongeopend meteen de papierbak in, mentaal gouden sterretje voor mezelf. Dat sterretje bleek vooral decoratie. Reclamepost recyclen is beter dan het op de stort laten belanden, zeker, maar het maakt de gekapte boom niet ongedaan, net als het water dat nodig was om er pulp van te maken of de diesel die is verstookt om het überhaupt naar mijn brievenbus te rijden.
De voetafdruk is groter dan hij in je hand lijkt
Reclamepost in de VS is geen afrondingsfoutje. Volgens schattingen is de uitstoot van broeikasgassen meer dan 51 miljoen metrische ton CO2 per jaar, ongeveer vergelijkbaar met de uitstoot van negen miljoen auto's. Al dat papier maken eist ook zijn tol: zo'n 100 miljoen bomen en 28 miljard gallon water per jaar, volgens cijfers die milieuorganisaties hebben verzameld die de direct-mailbranche volgen. En een flink deel wordt niet eens gelezen. Naar schatting 44 procent van de reclamepost wordt ongeopend weggegooid: envelop nog dicht, direct de bak in.
Waarom recyclen niet de oplossing is die mensen denken
Dit verraste me het meest. Papiervezels worden bij elke recyclingronde zwakker en kunnen maar vijf tot zeven keer mee voordat ze te zwak zijn om te hergebruiken. Veel reclamepost heeft bovendien plastic venstertjes of een glanzende coating die het recyclingproces verstoren. En versnipper je je reclamepost eerst om privacyredenen (echt slim tegen identiteitsfraude), dan zijn die snippers vaak te klein voor de machines van recyclingbedrijven om te sorteren, waardoor ze alsnog in een afvalenergiecentrale of op de stort eindigen. Recyclen is schadebeperking, geen preventie. De echte milieuwinst zit in het tegenhouden van post voordat die gedrukt wordt, niet in het netjes sorteren achteraf.
De andere mythe: één keer afmelden en klaar
Ik dacht ook dat aanmelden bij één afmeldlijst het probleem zo goed als zou oplossen. Niet dus, en het is handig om te weten waarom voordat je de moed verliest. DMAchoice, de postvoorkeurendienst van de Association of National Advertisers, geldt alleen voor bedrijven die echt ANA-lid zijn en ervoor kiezen de lijst te respecteren. Uit een analyse van afmeldservice PaperKarma bleek dat maar zo'n 10,5 procent van de afmeldverzoeken die zij verwerken überhaupt gericht was aan huidige ANA-leden. Dat zegt veel: een groot deel van de direct mail komt van bedrijven die zich nooit aan een voorkeurslijst hebben verbonden. Daarbovenop stuurt het Every Door Direct Mail-programma van USPS ongeadresseerde folders naar complete bezorgroutes zonder naam erop, dus er is geen "jij" om af te melden. Dat zijn de dingen met alleen "Postal Customer" of "Current Resident" erop.
Wat écht verschil maakt
De realistische oplossing is een paar gratis of bijna gratis tools combineren in plaats van op één te vertrouwen. Je registreren bij DMAchoice (een paar dollar voor tien jaar) vangt een flink deel van de landelijke afzenders af. Catalog Choice is een gratis non-profitdienst waarmee je specifieke catalogi op naam kunt opzeggen, en volgens eigen zeggen heeft het in de loop der jaren miljoenen gebruikers geholpen flink minder ongewenste post te krijgen. Voor de creditcard- en verzekeringsaanbiedingen, die een enorm deel van de stapel vormen, is OptOutPrescreen.com (samen gerund door de grote kredietbureaus) echt de allereffectiefste stap, omdat het de vooraf gescreende aanbiedingen afsnijdt op het niveau van de databrokers in plaats van elke afzender apart te vragen te stoppen. Combineer alle drie, zet daarnaast je echte rekeningen en afschriften om naar digitaal bij bedrijven waar je al klant bent, en de meeste mensen zien binnen twee tot drie maanden een echte, merkbare daling, ook al is het geen volle 100 procent.
De eerlijke beperkingen
Hiermee kom je nooit op nul. Lokale bedrijven, politieke post en niet-ANA-bedrijven waar je nog nooit van hebt gehoord kunnen nog steeds je brievenbus vinden, en EDDM-folders gericht aan "resident" zijn per definitie zo goed als niet tegen te houden. Blijft een incassobureau of een supermarkt waar je echt boodschappen doet je post sturen, dan moet je ze waarschijnlijk zelf bellen en vragen om alleen nog per e-mail te communiceren, want algemene afmeldregisters raken bestaande klantrelaties niet.
Is het dan überhaupt de moeite waard?
Ja, als je je verwachtingen realistisch houdt. Reclamepost is een vrij klein deel van het totale papierafval in het land, volgens de meeste schattingen zo'n 6 procent, dus niemand hoeft te denken dat het opzeggen van catalogi een persoonlijke klimaatoplossing is. Maar het is ook een van de zeldzame duurzame acties die bijna niks kost, in totaal misschien twintig minuten kost verspreid over drie websites, en een resultaat oplevert dat je echt ziet: jarenlang elke dag een dunnere, minder irritante stapel post. Dat is een betere deal dan de meeste "eco-upgrades" waar mensen flink geld aan uitgeven.
Het eigenlijke advies
Laat de routine van versnipperen en recyclen los als hoofdstrategie en zie het als achtervang. Besteed twintig minuten aan drie dingen: registreer je bij DMAchoice, zet je naam bij Catalog Choice voor specifieke catalogi waar je klaar mee bent, en regel OptOutPrescreen voor de krediet- en verzekeringsaanbiedingen. Zet dan meteen ook je resterende papieren rekeningen om naar digitale afschriften. Je brievenbus wordt er niet leeg van, maar wel een stuk leger, en in tegenstelling tot het meeste duurzaamheidsadvies hoef je hiervoor niks te kopen om te bewijzen dat het je iets kan schelen.
Vond je dit wat? Er zijn nog 10 swaps.
De gratis checklist dekt keuken, badkamer en boodschappen. Elke swap net zo grondig onderzocht als deze.